Pomidorową zrobiłam jak Makłowicz i przepadłam. Grecka wersja ma 1 składnik, który zmienia wszystko

Nie tylko Polacy uwielbiają pomidorówkę. W krajach śródziemnomorskich może zadziwić. Mnie do gustu przypadł sposób grecki, który zaprezentował na swoim kanale znany dziennikarz kulinarny Robert Makłowicz. Gdy zrobiłam tę zupę w domu, polubiłam ją na równi z polską.

Sekrety zupy pomidorowej od Roberta Makłowicza

Przepis na nią pochodzi z wyspy Zakhyntos, ale jest popularny także na innych Wyspach Jońskich. Kucharz ugotował zupę na nadbrzeżu portowym na Kefalonii w bardzo prosty sposób, ale odmienny od naszego. Jak wyjaśnił, w sezonie przygotowuje się ją ze świeżych pomidorów, których nie trzeba sparzać ani obierać. Po odcięciu piętki wystarczy zetrzeć całe na grubym oczku. Powstaje z tego pulpa, a skóra zostaje w dłoni.

Choć grecka receptura uwzględnia cebulę i czosnek, warzywa wcale nie zostają w zupie. Makłowicz cebulę naciął, a czosnek nagniótł płaską stroną noża tak, by się nie rozpadł. Na koniec gotowania wyjął je i wyrzucił – „zarówno ona, jak i czosnek, mają tylko delikatnie oddać swój smak całości”.

Zamiast selera korzeniowego i pietruszki z klasycznej włoszczyzny bierze się seler naciowy, najlepiej z liśćmi. Nie ma tu jednak mięsa i niczego się nie smaży. Do garnka trafia świeża oliwa, a do tego szklanka czerwonego wina. Najbardziej niecodzienna dla nas może być jednak lubiana w Grecji przyprawa korzenna. Idealnie podbija smak pomidorówki i daje jej niepowtarzalny charakter. „Cynamon i pomidory to cudowna kombinacja” – podkreślił kucharz.

Ostatnią różnicą jest składnik dokładany na końcu. Owszem, to jest makaron pszenny jak nasz, ale nie świderki czy nitki. Ma kształt ziaren zboża, jest nazywany orzo i dość drobny. Wymaga krótkiego gotowania w zupie, a nie osobno.

Tak robię grecką pomidorówkę z orzo

Zaczęłam od zagotowania pulpy z pomidorów z wodą. Na początek wzięłam dwie szklanki, ale potem dolewałam małe porcje, gdy danie za bardzo się zagęszczało. Do wrzącej masy trafiły warzywa, a także sporo oliwy. Robert Makłowicz wspomniał o 200 mililitrach, ale ja daję nieco mniej, by potrawa nie była ciężka. Po dodaniu wina i skromnej ilości cynamonu gotuję ją, aż zmięknie seler. To moment, by zupę osłodzić i dosolić do smaku, a także dosypać pieprz.

Z makaronem staram się nie przesadzić, bo mocno pęcznieje, „a nie chcemy mieć klajstru”. Odmierzam 4 łyżki, choć czasem sypnie mi się więcej, ale taką gęściejszą wersję też bardzo lubię. Jeśli wody jest za mało, warto ją dolać i ugotować kluseczki do miękkości. „Wyjdzie Wam niechybnie coś równie wspaniałego, bo to bardzo prosty przepis” – przekonywał kucharz i tak rzeczywiście było.

Czytaj też:
Zamiast polskiej pomidorówki robię włoską. Jest dużo bogatsza i aksamitna Czytaj też:
To jedna z ulubionych zup Polaków. Dziś mało kto pamięta, co kiedyś do niej dodawano