W Poznaniu nie kraszą ziemniaków boczkiem ani masłem. Prosty dodatek robi cały obiad lub kolację

Ziemniaki z twarożkiem podawałam wielokrotnie na różne sposoby, ale ten klasyczny wariant podbił mojej serce. Najprostszy z możliwych, bez zbędnych dodatków, po prostu najsmaczniejszy.

Ziemniaki po poznańsku podaje się z gzikiem

Ta potrawa kuchni wielkopolskiej składa się z gotowanych ziemniaków (pyr) i twarogowej pasty. Sporządza się ją z posiekaną cebulą lub szczypiorkiem i nazywa gzikiem. Stanowi tradycyjny produkt mleczny w województwie kujawsko-pomorskim, wpisany na listę Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W daniu z kartoflami kuchnie tych regionów przenikają się. Dzięki temu powstaje prosty i niedrogi posiłek, który jest przy tym pyszny i pożywny.

Jak przeczytałam na stronie „Smaki Powiatu Poznańskiego”, receptura pochodzi z dziewiętnastego wieku, gdy w Wielkopolsce rozpowszechniły się ziemniaki. Tam też znalazłam idealny przepis.

Tak robię pyry z gzikiem

Zaczynam od ugotowania ziemniaków w mundurkach. Szczególnie polecane są odmiany średnio mączyste, typu kulinarnego B lub BC. Ja wybieram zwykle irgę, bryzę, tajfuna czy galę. Dokładnie oczyszczone zalewam zimną wodą, bo pod wpływem gorącej ugotowałyby się nierównomiernie i w środku wyszłyby twardsze. Wsypuję sól i gotuję bulwy do miękkości. Dla średnich sztuk, które mam w przepisie, trwa to 25-30 minut. Po odcedzeniu odparowuję je przez chwilę na wyłączonym palniku.

Przez ten czas bez problemu wyrabiam się z gzikiem. Jego bazą jest naturalny biały ser, który kupuję w klinku. Wybieram półtłusty, ponieważ ma lepszą konsystencję i smak niż chudy, ale jest lżejszy od tego tłustego. Aby uzyskać odpowiednią gęstość twarożku, rozcieńczam go gęstą, kwaśną śmietaną „osiemnastką”. Do miski trafia także cebula, najlepiej dymka ze szczypiorem. Może być też żółta czy cukrowa, a ponadto cienki szczypiorek. Całość wystarczy doprawić solą i pieprzem.

W niektórych przepisach do twarogu dodaje się ponadto olej lniany, zmniejszając ilość śmietany lub zastępując ją całkiem. W ten sposób danie jest bardziej sycące i odżywcze, stając się źródłem roślinnych kwasów omega-3.

Podanie to już czysta przyjemność. Pyry rozkrawam częściowo i wkładam gzik do środka, albo dzielę na połówki i nakładam porcje na wierzch. Teraz mogę już podawać je na stół.