Zamiast polskiej pomidorówki robię włoską. Jest dużo bogatsza i aksamitna

Zupa pomidorowa to klasyka, ale polska wersja jest dla mnie czasem zbyt uboga. Lubię dołożyć więcej warzyw, a zamiast wysokokalorycznych dodatków skrobiowych wybrać dużo lżejsze ziemniaki. Choć nie żałuję składników i zabielam całość śmietanką, to danie dostarcza niewiele ponad 350 kalorii. A porcja jest naprawdę spora, bo ma aż 500 ml. Jednocześnie to 9 g białka i prawie 7 g błonnika. Można się więc nasycić.

Z czego jest zupa solferino?

Przyrządza się ją na wywarze jarzynowym lub drobiowym z passatą lub świeżymi pomidorami. Obowiązkowy składnik to zielony groszek (świeży, mrożony lub z puszki), a często także ziemniaki. Pojawia się w niej por, cebula oraz czosnek, rzadziej marchewka i inne jarzyny. Niektóre wersje są wzbogacane o śmietanę, żółtka jaj czy starty parmezan.

Nazwa zupy solferino jest związana z miejscowością w Lombardii. Tradycyjnie nie zawierała pomidorów, jednak takie przepisy są dziś rzadkością. Serwuje się ją z drobnym makaronem lub grzankami, a można też z groszkiem ptysiowym.

Jak zrobić zupę solferino?

Najpierw podsmażam cebulę z porem na małym ogniu, żeby zmiękły bez brązowienia. Są wtedy słodsze i pomagają zrównoważyć kwasowość pomidorów. Na drugi ogień idą kostki ziemniaków, a od czasu do czasu sięgam także po marchewki. Po ich zrumienieniu wlewam gorący bulion. Gotuję, aż będą prawie miękkie i dolewam passatę. Dodana wcześniej mogłaby sprawić, że kartofle byłyby twardawe. Dorzucam też mrożony groszek. Na tym etapie można wzbogacić danie również o drobne kawałki fasolki szparagowej albo cukinii.

Gotową zupę solferino zdejmuję z ognia i zaciągam śmietanką kremówką połączoną z żółtkiem. Tak powstaje aksamitna emulsja, z którą potrawa jest bogatsza w konsystencji i smaku. Ważne jednak, by mieszankę zahartować porcjami gorącego płynu. Inaczej żółtko się zwarzy i nie będzie efektu, tylko nieestetyczne „kluski”.