Blenduję 3 składniki i wychodzi pasta lepsza niż masło i wędlina. Wystarczy 10 minut

Kremowe smarowidło na kanapki robię metodą francuską. Oryginalny pâte de thon, tłumaczony jako pasztet z tuńczyka, powstaje z dodatkiem kremowego serka. Dla mnie jednak tłuszczu jest już dość, więc rezygnuję z tego produktu i pozostawiam podstawowe składniki. Dzięki temu całość jest bardziej wyrazista i aksamitna, a przy tym nie podchodzi wodą.

Jak zrobić kremową pastę z tuńczyka?

Sekretem sukcesu jest jego ubicie z masłem, by powstał gładki, puszysty mus. Aby nie był zbyt ciężki, wybieram tuńczyka w sosie własnym. Taki jest bardziej mięsisty i dobrze wchłania tłuszcz. Wersja w oleju mogłaby też spowodować rozwarstwienie się pasty, co zepsułoby cały efekt. Poza tym powinna to być ryba w kawałkach, a nie rozdrobniona. Miazga z puszki jest zwykle gorszej jakości i za bardzo nasączona wodą. To sprawia, że po zmiksowaniu nie zamienia się w mus, tylko w rzadką papkę.

Trzecim składnikiem jest drobno starta cebula, którą blenduję z dobrze odciśniętą rybą. Gdy się połączą, dokładam stopniowo miękkie masło i wrzątek. W ten sposób łatwo napowietrzam masę i po schłodzeniu jest lekka i smarowna, zamiast twarda i zbita. Doprawiam i mogę nakładać na chleb, choć jeszcze lepsza jest po schłodzeniu.

Pasta z tuńczyka z masłem inaczej

Gdy mam kilka minut więcej, cebulę siekam drobno zamiast ścierać i podsmażam na łyżce masła, którą odejmuję od porcji z przepisu. Wystarczą 2-3 minuty na małym ogniu, żeby zmiękła (ale nie zbrązowiała). Całość smakuje wtedy zupełnie inaczej. Jest bardziej łagodna, szlachetna i „restauracyjna”. W przeciwieństwie do surowej, taka cebula nie zaczyna po czasie dominować w smaku.

Tę pastę można podkręcić o kwaśny dodatek, na przykład odrobinę soku z cytryny. Choć nie jest typowa dla francuskiego smarowidła, świetnie przełamuje jego tłustość. Zamiast niego można też użyć odrobiny otartej skórki, która rozjaśni smak mieszanki, ale jej nie rozrzedzi.