Do placków ziemniaczanych nie sypię mąki. Z czymś innym chrupią bardziej, a wystarczą 2 łyżki

Przepis na te placki przywiozłam z odwiedzin u rodziny. Mała zmiana w składnikach zrobiła taką różnicę, że odtąd nie zagęszczam masy tak, jak wcześniej. Sięgam po tanią kaszę, którą wiele osób ma w domu. Manna to także pszenica, ale jej struktura wzbogaca danie. Wchłania nadmiar wilgoci w środku, a na zewnątrz zapewnia wspaniałą chrupkość.

Ile kaszy manny do masy ziemniaczanej

Na pół kilograma ziemniaków bierze się przeciętnie 2 płaski łyżki kaszy manny, ale jej dokładną ilość trzeba dopasować do bulw. Jeśli są młode, bardzo wodniste i po starciu dają dużo płynu, porcję trzeba zwykle zwiększyć do 3 łyżek. Natomiast przy kartoflach mączystych i suchych może wystarczyć jedna.

Przy odmierzaniu manny nie popełniam częstego błędu. Właściwa proporcja dotyczy ziemniaków obranych. Gdyby odważyć je ze skórkami, po ich odrzuceniu wyszłoby nawet tylko 400 g lub jeszcze mniej. Wtedy 2-3 łyżki kaszy będą za dużą dawką. Sprawią, że placki staną się twarde i suche.

Jak zawsze w przypadku tej kaszy, masę z jej dodatkiem trzeba odstawić. Często nie wystarczy 5 minut, by związała płyny i napęczniała. Znacznie lepiej dać jej cały kwadrans, bo wtedy znikną twarde drobinki.

Tak robię placki ziemniaczane z kaszą manną

Bulwy ścieram na miazgę i odcedzam nadmiar soku, który łapię. Odzyskuję osad skrobi, czyli naturalny zagęszczacz. Razem z kartoflami rozdrabniam cebulę, która podbija ich smak i hamuje ciemnienie. Do masy trafia manna, ale nie rezygnuję z mąki ziemniaczanej. Zwykle wbijam także jajko, choć potrawa wychodzi równie dobrze bez niego.

Gdy mieszanka postoi i zgęstnieje, rozgrzewam olej rzepakowy i smażę porcje ciasta na rumiano. Temperatura powinna być średnio wysoka, choć nie za niska. Gdy tłuszcz jest gorący, placki piją mniejszą jego ilość. Nadmiar jak zwykle odsączam po zdjęciu z patelni.