Ta surówka z cebulą nie jest ostra. Tylko 2 składniki i sos, a przebija klasyki

Kiedyś bałam się cebuli, bo łatwo dominuje dania. Użyta do świeżych warzyw szybko staje się jedynym wyczuwalnym składnikiem. Dodawałam jej jak najmniej lub omijałam kosztem smaku, a nie tędy droga. Odkąd przygotowuję ją w ten sposób, rodzina nie chce jeść tradycyjnych surówek.

Jak zmiękczyć cebulę do surówki?

Są na to różne sposoby. Można rozdrobnić ją i osolić lub posypać cukrem. Odstawić na kwadrans, a potem odcisnąć. Tak samo zadziała kwas, taki jak sok z cytryny czy ocet. Ponadto można ugnieść ją lub przelać wrzątkiem. Po zblanszowaniu studzi się ją w zimnej wodzie.

Ja wybieram inną metodę, która dodaje cebuli smaku. Piórka lub krążki mieszam z sosem sojowym i zalewam wrzątkiem na nieco dłużej. Po 5-10 minutach jest delikatna, chrupka i elastyczna. Co więcej, wciąż prezentuje się dobrze w surówce.

Jak zrobić surówkę z kalarepy z czerwoną cebulą?

Cebulę przygotowuję w podany sposób, dzięki czemu nie jest całkiem surowa. Drugi składnik, czyli młodą kalarepę, obieram i ścieram na grubym oczku. Jeśli surówka ma postać dłużej, poświęcam więcej czasu i kroją ją w słupki. Pod wpływem soli puszczą mniej soku, który działa rozwadniająco.

Na dressing również biorę jasny sos sojowy. To nie przypadkowy wybór – zestawienie go z białą rzepą i podobną kalarepą to klasyka. Kombinację podpatrzyłam kiedyś w japońskiej sałatce i stosuję do dzisiaj, by podbić smak warzyw z tej grupy. Dressing ma też olej rzepakowy, najlepiej zimnotłoczony, ale równie dobrze można wziąć rafinowany. Jest jeszcze odrobina słodziwa, biały pieprz i ocet ryżowy, choć sprawdzi się ten z białego wina lub sok wyciśnięty z cytryny.

Dokładam także swojski akcent. Łyżka chrzanu nadaje kompozycji lekkiego pazura i pomaga połączyć składniki w całość. Nie musi być „czysty”, bo równie dobrze pasuje tu łagodny rodzaj z mlekiem. Gotowy sos dodaję do warzyw tuż przed serwowaniem.