Lżejsze niż placki ziemniaczane, a sycą na długo. Mało kto robi je w ten sposób

Nie trzeba wielu produktów ani pracy, by zajadać rumiane placuszki. Choć mają w środku sporo sera, jest też lekka cukinia, a całość piekę bez dodatku tłuszczu. Tymczasem placki ziemniaczane piją olej z patelni jak szalone, przez co dostarczają średnio o 1/3 kalorii więcej. U mnie jedna sztuka zapewnia niecałe sto kalorii i prawie 7 g białka, więc to lżejsza i sycąca opcja.

Jak przygotować cukinię na placki?

Na wszelkie placuszki, a także kotlety, pasztety i farsze, potrzebna jest mocno odciśnięta cukinia. Warzywo zawiera około 95% wody, która psuje te potrawy. W moim przepisie osuszenie go to absolutnie niezbędne, bo nie dokładam mąki. Nie ma też innego produktu, który wchłonąłby nadmiar wilgoci. Składniki nie połączyłyby się, a placki „rozjechały”.

Dlatego ścieram cukinię na wiórki i mieszam z niezbyt dużą porcją soli, a po dziesięciu minutach jak najmocniej wyciskam, najlepiej przez gazę lub czystą kuchenną ściereczkę. Po tym zabiegu ma być maksymalnie sucha.

Jak zrobić placki z cukinii i żółtego sera?

Starte i odciśnięte warzywo łączę z drobnymi wiórkami żółtego sera, który je scala wraz z dodanymi jajkami. Masę doprawiam tylko pieprzem, bo inaczej będzie za słona. Nigdy jednak jej nie smażę, bo placuszki nie wyjdą. W kontakcie z gorącym olejem ser roztopi się i rozleje, cukinia puści resztę wody, a jajko nie utrzyma ich w całości. Jedynym sposobem, by przygotować je na patelni, jest dosypanie 50-60 g mąki lub tartej bułki na każde 200 g cukinii.

Zamiast tego porcje masy nakładam na pergamin i wstawiam do piekarnika. Podczas pieczenia rozlewają się, więc konieczne jest zachowanie kilkucentymetrowych odstępów. Stopniowo jednak wilgoć odparowuje, a jajko się ścina. Gdy stygną, to samo dzieje się z serem i wychodzą zwarte krążki.

Aby moje placki były rumiane i chrupkie z obu stron, w połowie pieczenia otwieram piekarnik, wypuszczam parę i je obracam. Gotowe pływają w tłuszczu wytopionym z sera, dlatego osączam je na papierowych ręcznikach. Zachowują sztywność i konsystencję, gdy studzę je na kuchennej kratce.