Biszkopt bez mąki robię jak na Majorce. Inny produkt sprawia, że jest bogaty i wilgotny w środku

Ciasto z Majorki jest inne niż wszystkie. By je poznać, nie trzeba jednak udawać się na wyspę, bo deser można zjeść w całej Hiszpanii. Ten smak poznałam na wakacjach przypadkiem, a w domu wyszukałam oryginalny przepis. Pyszny wypiek robi się tak prosto, że szkoda go nie spróbować.

Biszkopt majorkański a zwykły

Klasyczny biszkopt to ciasto suche, gąbczaste i sprężyste, które idealne sprawdza się w tortach czy roladach. Bazuje na pszennej mące, ewentualnie z dodatkiem ziemniaczanej, jajkach oraz cukrze. Nie zawiera tłuszczu – chyba, że to biszkopt tłuszczowy. W przeciwieństwie do niego wypiek nazywany biszkoptem majorkańskim oprócz jajek i cukru kryje w sobie tylko zmielone migdały. Jest więc bezglutenowy i dość tłusty. Ma wilgotny środek i bogatą konsystencję, stanowiąc samodzielny deser.

Ciasta te odróżnia ponadto aromat. Klasyczne może zawierać wanilię (najczęściej cukier lubi ekstrakt waniliowy), ale migdałowe podkręcają mielony cynamon i skórka cytryny otarta cienko z owocu. To jednak składniki opcjonalne, których może też nie być.

Tak robię biszkopt majorkański

Jego podstawą są zmielone migdały. Na wypiek można kupić całe nasiona blanszowane (bez skórki) i zmielić na przykład w młynku do kawy. Od biedy można rozdrobnić także płatki migdałowe. Natomiast najwygodniejszą opcją jest naturalna, nieodtłuszczona mąka migdałowa – taka, która zawiera około 50% tłuszczu. Powinna być biała i wolna od fragmentów skórek.

Szykowanie mojego biszkoptu zaczynam od porządnego ubicia żółtek z cukrem na kogel mogel. Wtedy wsypuję mąkę i przyprawy, mieszając mikserem. Osobno ubijam białka za pomocą czystej końcówki. Nie dodaję ich od razu do masy. Najpierw dokładam małą ilość i mieszam, żeby ją rozluźnić, po czym mogę połączyć wszystko razem.

Do pieczenia używam otwieranej okrągłej formy o średnicy 23 cm. Przed użyciem smaruję ją masłem i obsypuję mąką pszenną. Jeśli deser ma całkiem nie zawierać glutenu, zamieniam ją na migdałową. Piekę, aż patyczek wbity w środek będzie prawie suchy. Przed wyjęciem z tortownicy ciasto musi całkowicie wystygnąć. Tradycyjnym sposobem jego podania jest posypanie wierzchu warstwą cukru pudru.