Leniwe z zasmażką najlepiej robiła babacia. Tak mięciutkie i pyszne są tylko z jej przepisu

Nikt nie robił lepszych leniwych niż babunia. Szykowała skrupulatnie produkty i odmierzała tyle, że kluski miały delikatną, ale zwartą konsystencję. Dziś wiem, z czego to wynika i wciąż stosuję jej niezawodną metodę.

Sposób babci na mięciutkie leniwe pierogi

Głównym składnikiem dania jest naturalny twaróg w klinku lub kostce, nigdy mielony z wiaderka. Taki jest zbyt wodnisty i gładki, przez co nie zapewnia odpowiedniej struktury ciasta. Najlepszym wyborem jest ten półtłusty, bo z chudym mogą wyjść gumowate. Choć tłusty mógłby też się nadawać, wielu producentów zostawia w nim wyższą zawartość wody. W ten sposób jest bardziej kremowy, ale nie najlepszy do klusek. Wyższy poziom wilgoci wymaga większego dodatku mąki i w efekcie leniwe wychodzą twarde i zbite.

Najlepsza proporcja białego sera do mąki, którą zawsze stosuję, wynosi 5:1. Na pół kilograma twarogu biorę więc 3/4 szklanki (100 g), najlepiej typu 550. Spoiwem jest jedno niewielkie jajko. Pomaga związać masę bez jej rozwadniania.

Tak robię kluski leniwe z zasmażką

Pracę zaczynam od rozdrobnienia twarogu. Gdy mam ochotę na aksamitne danie, przepuszczam go 2-3 razy przez maszynkę do mięsa. Bardziej rustykalną strukturę zyskuje natomiast po rozgnieceniu sera widelcem lub praską do ziemniaków. Po dorzuceniu mąki, jajka i szczypty soli łączę składniki naprawdę krótko zamiast wyrabiać. Im mniej mieszania, tym ciasto jest delikatniejsze. Formuję z niego walce i kroję ukośnie, czyli w tradycyjny sposób. Gotuję w osolonej wodzie, która tylko lekko mruga zamiast intensywnie się gotować. Dzięki temu nie uszkadza kluseczek, które potrzebują 2-3 minut w garnku od momentu wypłynięcia.

Zwieńczeniem potrawy jest okrasa z tartej bułki, którą podsmażam na rumiany kolor na maśle. Pod koniec wsypuję cukier, więc mniej się roztapia, a bardziej chrupie w powstałej zasmażce.