Do krupniku nie wsypuję już pęczaku. Ta kasza działa jak balsam na jelita i smakuje lepiej

Dawniej nie wyobrażałam sobie krupniku bez kaszy pęczak, ale odkąd poznałam ten przepis, tylko w ten sposób gotuję tę smaczną zupę. Wsypuję kaszę jaglaną, a krupnik wychodzi jeszcze lepszy. Kasza nie zawiera glutenu i jest bardziej delikatna dla jelit. Zupa w takim wydaniu jest bardziej pożywna, a kasza wyjątkowo miękka i nadaje daniu aksamitnej konsystencji.

Dlaczego warto zamienić pęczak na kaszę jaglaną?

Zmiana kaszy w krupniku wyszła mi na dobre, bo zupa ma teraz delikatniejszy smak i zapewnia więcej wartości. Krupnik dzięki tej zmianie stał się zupełnie inną zupą, ale nadal jest bardzo smaczny i sycący. Wcześniej kasza pęczak nie zawsze wychodziła mi miękka.

Czasem, mimo że długo ją gotowałam, pozostawała twardawa. Z kaszą jaglana jest inaczej, bo wychodzi miękka i nadaje wywarowi gęstości oraz aksamitności. Do tego jest bezglutenowa i bardziej delikatna dla żołądka. Zapewnia lekko słodkawy posmak, który pasuje do włoszczyzny.

Jaglanka działa na jelita jak balsam i jest polecana nawet osobom z wrażliwym układem pokarmowym. Ta lekkostrawna kasza bogata jest w witaminy B, żelazo, magnez i krzemionkę. Do krupniku wsypuję też siemię lniane, które działa osłonowo na układ pokarmowy i zapewnia większe uczucie sytości.

Jak ugotować krupnik w takim wydaniu?

Najważniejsze jest odpowiednie przygotowanie kaszy jeszcze zanim trafi do garnka. Przelewam ją wrzątkiem na sicie, a ten zabieg sprawia, że ewentualna charakterystyczna goryczka zniknie. Wywar gotuję powoli, powinien tylko „mrugać”. Dzięki temu smaki z włoszczyzny i mięsa uwalniają się stopniowo i nadają aromatu zupie.

Zawsze też pamiętam, że jaglanka szybko pije płyn i ważne jest dodanie jej we właściwym momencie tak, by się nie rozgotowała, ale wyszła miękka. Natomiast siemię lniane wsypuję pod koniec gotowania krupniku, a zupa staje się bardziej zawiesista i gęsta. Na koniec obficie posypuję krupnik świeżym koperkiem i od razu podaję.