Ciasto na tartę robię metodą 1:2:3, ale z innej mąki. Kruchy spód smakuje jak z cukierni

Dobry kruchy spód to połowa sukcesu przy robieniu tarty. Apetyczny aromat i zwarte ciasto, które rozpada się w ustach podczas jedzenia, to efekt sporego dodatku masła. Wystarczy nałożyć krem ze mascarpone i śmietany, budyniowy lub kajmakowy oraz owoce, by cieszyć się przepysznym deserem.

Sposób na kruche ciasto metodą 1:2:3

Ta proporcja składników to absolutna podstawa. Oznacza użycie jednej części cukru na dwie części masła oraz trzy części mąki, mierzone wagowo. Do tego idą zwykłe żółtka. Można użyć także ekstraktu z wanilii lub zawierającego ją cukru.

W niektórych przepisach pojawia się też łyżka kwaśnej śmietany 18% tłuszczu. Dodatek ten ma sporo wody i sprawia, że ciasto staje się bardziej elastyczne. Jest wtedy łatwiejsze do wałkowania i nazywane półkruchym. Traci jednak swoją sypkość, którą w tym przepisie podbija jeszcze użycie krupczatki. To grubiej mielona mąka pszenna, której używam zamiast zwykłej. Zapewnia najlepszą kruchą konsystencję.

Tych błędów unikam przy kruchym cieście

Jest kilka zasad, które pomogą uniknąć rozczarowania deserem. Po pierwsze masło musi pozostać przez cały czas jak najzimniejsze. Dlatego wyjmuję je prosto z lodówki, a gotowe ciasto schładzam po zagnieceniu oraz po wyłożeniu nim formy. Do piekarnika musi trafić oziębione, dzięki czemu spód zachowa swój kształt i strukturę. Z tego samego powodu łączenie składników musi być jak najkrótsze.

Drugą sprawą jest pieczenie spodu. Warto dokładnie nakłuć go jeszcze przed wstawieniem do chłodu, co zapobiega późniejszemu falowaniu ciasta i powstawaniu bąbli. Całość trzeba też obciążyć i przez część czasu piec właśnie ten sposób. Wystarczy nakryć z wierzchu arkuszem pergaminu i zasypać suchymi nasionami strączkowymi lub ryżem.

Tak robię idealnie kruchy spód do tarty

Klasyczne składniki łączę szybko, a po schłodzeniu nie wałkuję ciasta. Łatwo pęka i przykleja się do wałka, dlatego o wiele łatwiej jest użyć rąk. Kawałki odrywam i układam w formie, dociskając.

Dla porcji z tego przepisu odpowiednia jest forma o średnicy 24-26 cm i wyższym rancie. W większej spód będzie jednak cieńszy i może wymagać krótszego czasu w piekarniku. Najpierw podpieka się go pod obciążeniem, a później bez niego. Dokładny czas zależy od tego, czy ciasto ma być później pieczone z dodatkami, czy zostaną nałożone gotowe.

Pod zimne nadzienie spód potrzebuje łącznie 22-25 minut w piecu. Gdy ma na górę mają dojść składniki wymagające temperatury, czas ten skraca się do 15-18 minut. Dalsza obróbka zależy od nadzienia.